ตอนที่ 102 ฉันไม่ได้ขาดเงินสักหน่อย

ตอนที่ 102 ฉันไม่ได้ขาดเงินสักหน่อย

เหวินเจิงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

“ใช่แล้ว พอพวกเราไปถึงระดับความสูงหนึ่งในสายวิชาชีพ ก็ไม่มีใครมาชี้นิ้วสั่งพวกเราได้ ในระดับหนึ่งแล้ว อิสรภาพที่พวกเราจะได้รับย่อมมีมากกว่าคนอื่น”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เฉินซินโม่ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดกินข้าว แล้วมองเหวินเจิง “เธอบอกทีว่าทำไมสวรรค์ถึงได้ลำเอียงขนาดนี้นะ มอบสมองที่ดีขนาดนั้นให้เธอแล้ว ยังมอบจิตใจที่รู้แจ้งมองทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ให้อีก ทั้งที่อายุน้อยกว่าพวกเราตั้งหลายปี แต่ระดับทางความคิดกลับเป็นผู้ใหญ่กว่าพวกเรามากนัก”

เหวินเจิงเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนง คางเชิดขึ้นเล็กน้อย “เพราะฉันมีพ่อเก้าคนน่ะสิ”

คนที่มีความสัมพันธ์อันดีกับเหวินเจิงต่างรู้ดีว่าที่เหวินเจิงบอกว่ามีพ่อเก้าคนนั้นเป็นเรื่องราวอย่างไร