เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 216 แม่ของข้าก็แค่ใจกว้างเกินฐานะ
ทั้งสองคนกว่าจะมาถึงตรงหน้าน้ำตกได้ไม่ง่ายเลย บ้านต้นไม้หลังน้อยที่สร้างไว้ก่อนหน้านี้ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิมเป็นอย่างดี
เพิ่งจะเดินเข้าไปใกล้ กระรอกน้อยตัวหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากบ้านต้นไม้เสียงดัง “ฟึ่บ”
โจวเสี่ยวหม่านตาเป็นประกาย ยื่นนี้ชี้ไปที่บ้านต้นไม้ “ย่าท่านรีบดูเร็วเข้า! กระรอกน้อยยึดบ้านต้นไม้ของพวกเราไปแล้ว มาสร้างรังใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เสียแล้ว!”
หญิงชราฉือนั่งพักเหนื่อยบนตอไม้ พลางทอดถอนใจออกมาประโยคหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ “คนไม่มาเสียที บ้านปล่อยว่างไว้ก็คือว่างเปล่า จะไม่ให้พวกตัวเล็กตัวน้อยในป่าเขาเหล่านี้ได้เปรียบ กลายเป็นรังของพวกมันไปได้อย่างไร”
พักจนมีเรี่ยวแรงพอแล้ว สองย่าหลานก็ลุกขึ้นมาจัดการดินทรายตรงหน้านี้