ตอนที่ 196 จำต้องข้ามพ้นภูเขาชิงซาน

ตอนที่ 196 จำต้องข้ามพ้นภูเขาชิงซาน

ในเวลากลางวันก็เริ่มมีเกล็ดหิมะละเอียดโปรยปรายลงมา ไม่ใหญ่ไม่เล็ก ลอยละล่องร่วงหล่นไม่ขาดสาย คลุมหลังคา หัวกำแพง และทางเดินในหมู่บ้านด้วยแม่คะนิ้งขาวบาง ๆ อีกชั้นหนึ่ง

กลางวันในฤดูหนาวนั้นสั้น ความมืดมาเยือนเร็วยิ่งนัก คนในหมู่บ้านกินอาหารเย็นเสร็จแต่หัวค่ำ ลงกลอนประตูใหญ่บ้านตนเอง แล้วรีบมุดเข้าผ้าห่มตั้งแต่หัววัน

ยังไม่ทันถึงกลางดึก สุนัขทั่วทั้งหมู่บ้านก็พลันเห่ากรรโชกขึ้นพร้อมเพรียงกัน เสียงเห่าโฮ่ง ๆ ดังอึกทึกตั้งแต่หัวหมู่บ้านไปจนถึงท้ายหมู่บ้าน

ผู้คนที่หลับใหลล้วนถูกทำให้ตกใจตื่น แต่ละบ้านต่างลนลานจุดตะเกียงน้ำมัน ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงคลำหาเสื้อผ้าและสวมเสื้อบุผ้าฝ้าย