ตอนที่ 193 ฝีมือบางอย่างอย่างไรก็ต้องเรียนรู้ไว้

ตอนที่ 193 ฝีมือบางอย่างอย่างไรก็ต้องเรียนรู้ไว้

ท้องฟ้ามืดค่ำมากแล้ว เตียงดินอุ่นถูกจุดจนร้อนผะผ่าว โจวเสี่ยวหม่านมุดเข้าไปในผ้าห่มหนาเตอะ ทั่วร่างถูกห่อหุ้มอยู่ท่ามกลางความอบอุ่น พลางทอดถอนหายใจออกมาเฮือกยาว

นางพลิกตะแคงกาย ขยับเข้าไปแนบชิดข้างกายหญิงชราฉือที่อยู่ด้านข้าง แล้วพึมพำอู้อี้ “เตียงคั่งใหญ่ของบ้านพวกเรานี้นอนสบายที่สุดจริง ๆ

สองวันนี้ไปพักอยู่ฝั่งพี่เสี่ยวเยี่ยน ในห้องแม้จะจุดอ่างถ่านไว้ ทว่าผ้าห่มจะกกอย่างไรก็ไม่อุ่นทั่วถึง เทียบกับที่บ้านแล้วห่างชั้นกันไกลลิบเลย”

หญิงชราฉือยื่นมือไปดึงผ้าห่มมาสอดชายผ้าให้แนบสนิทแก่นาง “คำโบราณล้วนกล่าวว่ารังทองรังเงิน มิสู้รังหญ้าของบ้านตน คำพูดนี้มิมีผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย”