กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 152 กระโปรงผ้าแพรไหมแสนสวย
โจวเป่าถูกส่งเสียงเอะอะจนปวดเศียรเวียนเกล้า หันไปมองหลี่ต้าหนิวที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ส่งเสียง “พี่เขยรอง วันหน้าแตงบ้านพวกเจ้าอย่าได้ส่งมาที่นี่อีกเลย แม่เจ้าก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ทุกวัน ข้าไม่อาจตามรับมือไหวหรอก”
หลี่ต้าหนิวลนลานจนถูสองมือไปมา ฝ่ามือล้วนเต็มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม “นั่นจะทำได้อย่างไร ลากไปตัวเมืองอำเภอนอกจากหนทางจะไกลแล้ว ยังขายได้ไม่ดีอีกด้วย!”
“เจ้าดูแม่เจ้าสิ ขอร้องให้ข้าช่วยจัดการแท้ ๆ แต่ยังวางท่าผยองดุจว่าตนมีเหตุผล”
หลี่ต้าหนิวรู้ดีว่าแม่ตนเองเป็นคนนิสัยอย่างไร จึงกดเสียงต่ำเอ่ยอ้อนวอน “ลูกน้อง ให้แม่ข้าดูสักแวบเถิด ดูเสร็จแล้วก็ไป”
“ดูสักแวบย่อมได้ คำอัปลักษณ์ขอพูดไว้ก่อน วันนี้ดูจบแล้ว วันหน้าไม่อนุญาตให้นางมาที่แปลงแตงโมแห่งนี้อีก”