บทที่ 158

บทที่ 158

"ฮื่อฮืด... ฮื่อฮืด..."

เสียงหอบหายใจด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับสัตว์ป่าที่ไล่ล่าเหยื่อหลุดลอยไม่สำเร็จ ดังก้องสะท้อนไปทั่วท้องพระโรงขนาดใหญ่ เยียบเย็น เสียดกระดูก และบาดลึกถึงขั้วหัวใจ!

ความเงียบงันแผ่ซ่าน บีบคั้นหัวใจผู้คนจนแทบหยุดหายใจ!

เปลวเพลิงแห่งวิญญาณที่ลุกโชติช่วงอยู่ตลอดทั้งปี ไม่สามารถมอบความอบอุ่นแม้เพียงน้อยนิดให้กับเหล่าทวยเทพแห่งยมโลกได้

พวกเขายืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดผัวอยู่ในวิหารเทพยมโลก แม้สีหน้าจะยังคงดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับหวาดกลัวถึงขีดสุด

ท่านเทพยมโลกซอว์เยอร์สถิตอยู่บนเทวบัลลังก์เบื้องบน สองมือขอบตากำพนักแขนไว้แน่น ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองเหล่าเทพบริวารเบื้องล่างด้วยแววตาดุร้าย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม

"อาญาสิทธิ์แก่นเทพมีความเป็นเอกลักษณ์ เหตุใดเทพแห่งอินเทอร์เน็ตจึงมีความสามารถนี้ได้? หรือว่าพวกเจ้าคนใดคนหนึ่งทรยศข้า?"