บทที่ 147

บทที่ 147

ยามดึกสงัด

หมู่บ้านค่อย ๆ จมดิ่งสู่ความเงียบสงบ

เสียงสัตว์เลี้ยงเคลื่อนไหวและเสียงเด็กทารกร้องไห้ที่แว่วมาเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศยามค่ำคืนยิ่งเงียบงันยิ่งขึ้น

มองจากที่ไกลออกไป ในหมู่บ้านที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟริบหรี่ดวงสองดวงที่เปล่งประกายอย่างโดดเดี่ยว

หน้าต่างห้องพักผ่อนของเฟิร์นน้อยมีแสงเรืองรองเลือนรางลอดออกมา ซึ่งสะดุดตาเป็นพิเศษท่ามกลางความมืดมิด

เขารู้สึกตื่นเต้นจนนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

เขานอนอยู่บนเตียงไม้กระดานที่ค่อนข้างแข็ง ในดวงตาสว่างสดใสสะท้อนภาพหน้าจอเสมือนรูปสี่เหลี่ยม

บทสวดอธิษฐานที่พ่อถ่ายทอดให้ด้วยวิธีพิเศษ ได้เปิดหน้าต่างบานหนึ่งในโลกของเขา

ไม่สิ มากกว่าหน้าต่าง และยิ่งกว่าประตูเสียอีก