บทที่ 122

บทที่ 122

"ฉันขอพูดอีกครั้ง เข้าไปข้างในแล้วไม่ว่าจะเห็นสิ่งใด ห้ามส่งเสียงดังเอะอะโวยวายเด็ดขาด! ยิ่งห้ามแตะต้องสุ่มสี่สุ่มห้าเป็นอันขาด! นี่คือทรัพย์สินของท่านอาเจฟ แต่ละชิ้นมีมูลค่าสูงถึงหลายสิบล้านเหรียญทอง! ช่วงก่อนหน้านี้พวกคุณก็น่าจะได้เห็นภาพที่บรรดาขุนนางผู้ใหญ่ทั้งหลายในจักรวรรดิแห่กันไปฝากเงินและประมูลกันมาแล้ว หากทำของเสียหาย เอาตัวพวกคุณไปหลอมเป็นอันเดดอยู่พันปีก็ยังใช้หนี้ไม่หมด ได้ยินกันหรือเปล่า?"

หน้าประตูโรงงาน เจ้าหน้าที่โรงงานตะโกนเอ็ดตะโรอบรมสั่งสอนบรรดาคนงานหน้าใหม่กลุ่มหนึ่ง

"เข้าใจแล้ว!"

"ได้ยินแล้วครับ!"

เหล่าคนงานสำเนียงท้องถิ่นหลากหลายสำเนียง ขานรับด้วยความยำเกรงเต็มใบหน้า

เพียงแค่ยืนอยู่ภายนอกรั้วโรงงาน พวกเขาก็เกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเสียแล้ว

นั่นเป็นเพราะเสียงอึกทึกภายในโรงงานมันน่ากลัวเหลือเกิน!