บทที่ 108

บทที่ 108

เมื่อผ้าคลุมสีแดงถูกเปิดออก คอตตอนก็อดไม่ได้ที่จะเขย่งปลายเท้าพร้อมกับเบิกตากว้าง

สิ่งประดิษฐ์โลหะเบื้องหน้าท่านอาเจฟดึงดูดความสนใจของเขาอย่างล้นเหลือ ซ้ำยังทำให้เขาตระหนักได้ว่า ชิ้นส่วนที่พวกเขาผลิตกันในช่วงนี้ ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือสิ่งประดิษฐ์โลหะชิ้นนี้นี่เอง

เวลานี้ อวี๋เซิงอานมองดูจักรยานตรงหน้า จิตใจพลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ

ราวกับได้หวนกลับสู่ดาวสีคราม

จำได้ว่าตอนที่เขามีจักรยานคันแรกในชีวิตน่าจะเป็นช่วงมัธยมต้นกระมัง?

ตอนนั้นเขาจินตนาการถึงการพาผู้หญิงซ้อนท้าย ขี่ท่องไปตามถนนหนทางในโรงเรียนอยู่บ่อยครั้ง

น่าเสียดาย! ความหลังเหล่านั้นช่างยากจะหวนคืน

"ให้ตายสิ ฉันว่าช่วงนี้ทำไมนายถึงหายหน้าหายตาไป ที่แท้ก็มาอยู่ตรงนี้นี่เอง! นี่คืออะไร?" เสียงใสราวนกแก้วของสตรีผู้หนึ่งขัดจังหวะความคิดของอวี๋เซิงอาน