บทที่ 95

บทที่ 95

ร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลของแชดพยายามคุ้ยเขี่ยซากปรักหักพังอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าคานไม้เบื้องหน้านั้นทั้งใหญ่และหนักเกินไป ทั้งตัวเขาก็เหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด ไม่ว่าจะกัดฟันกรอดสักเพียงใด ก็ไม่สามารถเค้นเรี่ยวแรงที่เพียงพอออกมาได้อีกแล้ว

ความรู้สึกไร้แรงกัดกินจิตใจเขาอีกครั้ง จนแทบจะทำให้เขาพังทลายลง

ในวินาทีนั้นเอง คานขนาดยักษ์ก็ถูกยกขึ้นอย่างกะทันหัน

เขาสะดุ้งตกใจหันไปมองตามเสียง และพบว่าโกเลมดินตัวหนึ่งช่วยเขายกคานออก พร้อมกับเอ่ยขึ้น "คุณคือแชดสินะ? ไม่ต้องห่วง เพื่อนของฉันลงไปช่วยคนข้างล่างแล้ว"

สิ้นเสียงนั้น ซากปรักหักพังก็ระลอกคลื่นราวกับผิวน้ำ

โกเลมดินตัวหนึ่งแหวกซากอิฐหนาเตอะแล้วส่งร่างสตรีคนหนึ่งขึ้นมา "ห้องใต้ดินแข็งแรงมาก เธอไม่เป็นไร"

แชดมองเกอลีที่มีสีหน้ามึนงงด้วยความเหม่อลอย ก่อนจะซบหน้าลงร้องไห้โฮออกมาอย่างหมดสภาพ แล้วพุ่งเข้าไปสวมกอดเธอไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา

เขาคิดว่า... ชาตินี้จะไม่มีวันได้พบเธออีกแล้ว!