บทที่ 91

บทที่ 91

อวี๋เซิงอานหัวใจเต้นระรัวขณะมองดูทัพกองกำลังที่ก้าวเดินด้วยจังหวะพร้อมเพรียงกัน ภายในใจถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง!

เขาพลันนึกถึงวัฒนธรรมทางศาสนาที่ใช้ในเขตเผยแผ่ของเทพแห่งสงคราม

เด็กน้อยอายุเจ็ดขวบถูกพรากจากอกพ่อแม่ กินไม่อิ่มนอนไม่อุ่น ส่งเสริมการปล้นชิงและการลักขโมย

ชนเผ่าแห่งสงครามเช่นนี้ กลยุทธ์รุกฆาตจิตใจจะไปใช้ได้ผลกับพวกเขาได้อย่างไรกัน?

ทว่า สิ่งที่ทำให้อวี๋เซิงอานรู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้างก็คือ

ต่อให้กลยุทธ์รุกฆาตจิตใจใช้ไม่ได้ผล แต่หากมองจากมุมมองด้านเหตุและผลล้วนๆ แล้ว เทพแห่งสงครามก็ไม่ควรจะยังคงรบต่อไม่ใช่หรือ?

พันธมิตรของตนถอยทัพไปกันหมดแล้ว หากยังคงรบต่อไป ต่อให้บรรลุเป้าหมายทางยุทธศาสตร์—เข้าตีเอ็ดการ์จนแตกได้ ก็จะต้องจมดิ่งอยู่ในวงล้อมของกองทัพข้าศึก เสบียงขาดสะบั้น และสุดท้ายก็จะพ่ายแพ้ไปเองโดยไม่ต้องสู้รบ

ทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไรกัน?

แต่เทพแห่งสงครามก็ยังคงเลือกที่จะรบ!