บทที่ 84

บทที่ 84

"ท่านปู่มอมกลับมาแล้ว!"

ยังไม่ทันเข้าใกล้หมู่บ้าน มอมทหารผ่านศึกก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างตื่นเต้นของเหล่าเด็กๆ ที่ดังมาจากในหมู่บ้าน

เสียงนั้นเปรียบเสมือนเสียงดนตรีจากสรวงสวรรค์ ทำให้ท่านปู่มอมสลัดความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลทิ้งไปจนหมดสิ้น และพละกำลังอันไร้ขีดจำกัดก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทั่วร่าง

"ฮ่าๆๆ พรรคพวก รีบเดินกันเร็วเข้า หากยังช้ากว่านี้ เจ้าพวกเด็กตะกละกลุ่มนั้น เกรงว่าจะกลืนลิ้นตัวเองลงท้องไปเสียก่อนแน่!" มอมร้องเรียกเหล่าชายฉกรรจ์ที่อยู่เบื้องหลัง

"ฮ่าๆๆ..." เหล่าชายฉกรรจ์ส่งเสียงหัวเราะอย่างเบิกบานเมื่อได้ยินดังนั้น ฝีเท้าจึงเร่งเร็วขึ้นอีกสามส่วน

สัมภาระบนบ่าและแผ่นหลัง ในวินาทีนี้ดูเหมือนจะไม่ได้หนักอึ้งอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเหล่าชายฉกรรจ์ก้าวเข้าสู่เขตหมู่บ้าน บรรดาคนชรา ผู้หญิง และเด็กที่ได้รับการเตือนจากเสียงกรีดร้องของเด็กๆ มาก่อนหน้านี้ ต่างก็พากันเดินออกจากบ้านด้วยใบหน้าตื่นเต้นและกรูเข้ามาล้อมวง

ยามเข้าสู่เหมันตฤดูกาล สายลมหนาวเยือกเย็นจนกระดูกสะท้าน การเดินทางเข้าเมืองไม่ใช่เรื่องง่าย