บทที่ 58

บทที่ 58

"ไม่ใช่ว่าตกลงกันไว้สองร้อยเหรียญทองแดงหรอกหรือ"

จัสตินเพิ่งจะรับถุงเงินมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

แม้เขาจะใช้ชีวิตเป็นทหารรับจ้างมาได้แค่สองเดือน แต่เขาก็เรียนรู้ทักษะการประเมินจำนวนเหรียญทองแดงจากน้ำหนักได้แล้ว

"สองร้อยเหรียญทองแดง? แกยังมีหน้ามาทวงอีกเหรอ? เฝ้ายามแล้วหลับสัปหงก ไม่หักค่าจ้างของแกจนเกลี้ยงก็ถือว่าฉันเมตตามากแล้ว! ไสหัวไป ซะสิ!"

รองหัวหน้าตะคอกด้วยสีหน้าดุร้าย

สีหน้าของจัสตินแดงก่ำขึ้นมาทันที เขามองสายตากลั่นแกล้งที่มารวมตัวกันหน้าแผนกทหารรับจ้าง รู้สึกอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

สุดท้ายเขาไม่กล้าต่อปากต่อคำ กัดฟันกรอดแล้วหันหลังเดินจากไป

ในใจรู้สึกแค้นเคือง คิดไว้เลยว่ากลับไปต้องฟ้องร้องแกในอินเทอร์เน็ตแน่

อันที่จริง ในก้นบึ้งหัวใจเขารู้ดีว่าการฟ้องร้องแบบนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย