บทที่ 30

บทที่ 30

ไอลีนลืมตาตื่นขึ้นตามเวลาเป๊ะโดยไม่รู้ตัว เธอมองไปยังกระถางดอกไม้ที่วางอยู่บนขอบหน้าต่างตามสัญชาตญาณ

ในกระถางดินเผาสีดำ มีต้นผักมัลโลว์เขียวขจีความยาวเท่าท่อนแขนต้นหนึ่ง กำลังตั้งตรงรับแสงแดดอันอบอุ่นอย่างงดงาม

บางครั้งมีแสงแดดซุกซนสายหนึ่งเล็ดลอดผ้าม่านออกมา แต่งแต้มขนอ่อนบนลำต้นและกิ่งก้านให้ส่องประกายระยิบระยับ ทั้งนุ่มนวลและน่ารัก

'ทำได้ไม่เลว ถ้าหากยืนยันได้ว่ามันไม่มีพิษล่ะก็ เป็นไปได้สูงมากที่มันจะเปลี่ยนจากผักป่ามาเป็นผักสวนครัว ไอลีน เธอสร้างประวัติศาสตร์ขึ้นมาแล้ว'

เมื่อหวนนึกถึงข้อความที่ส่งมาของคุณอาเจฟ แก้มสีดำคล้ำผอมแห้งของไอลีนก็พลันมีรอยแดงแห่งความฮึกเหิมเอ่อล้นขึ้นมาทันที

เธอคาดไม่ถึงเลยว่า ผักป่าที่เธอเพาะขึ้นมาด้วยความนึกสนุก จะสามารถได้รับคำประเมินที่สูงส่งถึงเพียงนี้จากคุณอาเจฟได้