บทที่ 24

บทที่ 24

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่ดิลลอน อดัมมีจิตสำนึกเป็นของตัวเอง มันรู้ว่าตัวเองแซ่ดิลลอน ชื่ออดัม

มันถูกกักตัวไว้ในสถานที่มืดมิดและคับแคบ รอบด้านมีเขตผนึกที่แข็งแกร่ง

นอกจากวนเวียนกลืนกินน้ำคร่ำของตัวเอง พลิกตัวไปมา ขยับกรงเล็บ ชนเขตผนึกเล่นแล้ว ก็แทบไม่มีอะไรให้ทำอีกเลย

มันเริ่มชินกับการฟังเสียงจากโลกภายนอก

ส่วนใหญ่แล้ว เมื่อเขตผนึกร้อนขึ้น สิ่งที่อยู่เป็นเพื่อนมันคือเสียงตึ๊งตึ๊งที่สม่ำเสมอและทุบทึบ

เมื่อเสียงตึ๊งตึ๊งหายไป ไม่นานก็จะมีเสียงอื่น ๆ ดังขึ้นมา ความจำของมันบอกว่านั่นคือภาษาของมังกร

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด มันถึงยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายของภาษาตระกูลมังกรพวกนั้นนัก?

บางครั้งมันจะยื่นมือเล็ก ๆ เท้าเล็ก ๆ ออกไป แล้วเคาะเขตผนึกตามทิศทางของเสียง

ในเวลานี้ ภาษาของมังกรภายนอกมักจะยิ่งส่งเสียงสูงขึ้น พร้อมกับเคาะเขตผนึกตอบรับการเคาะของมันเช่นกัน