บทที่ 20

บทที่ 20

"หูชื่อ... หูชื่อ..."

เสียงหอบหายใจกระชั้นและหนักหน่วง ทำให้ปอดทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มแห้งผากและร้อนผ่าว การสูบฉีดอากาศเข้าแต่ละครั้งเจ็บแปลบจนแทบขาดใจ

ทว่าเด็กหนุ่มยังคงวิ่งสุดชีวิต ความเจ็บปวดทางร่างกายไม่อาจกลบความปีติยินดีบนใบหน้าอันเยาว์วัยได้

พื้นถนนในสลัมทั้งเปียกและลื่น เมื่อก้าวลงไป โคลนที่ผสมกับสิ่งไม่รู้ที่มาก็ทะลักออกมาตามซอกนิ้วเท้า ทำให้เท้าไม่สามารถยึดเกาะพื้นได้

เขาล้มคะมำหน้าคว่ำ ร่างกายมอมแมมสกปรกอย่างยิ่ง

แต่เขาไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย ลุกขึ้นแล้ววิ่งหน้าตั้งต่อไป

ในที่สุดเขาก็วิ่งมาถึงจุดหมาย

นี่คือตรอกแคบ ๆ สองข้างทางรายล้อมด้วยเพิงพักที่สร้างจากหิน ท่อนไม้ และฟางข้าว

พื้นที่ดูไม่กว้างนักแต่กลับอัดแน่นไปด้วยบ้านเรือนจำนวนนับไม่ถ้วน ทุกปีเมื่อหิมะตกในฤดูหนาว จะต้องมีบ้านสักหลังสองหลังพังถล่มลงมา