กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 73 เสี่ยวเฝิ่น: มีข้าวอร่อยให้กินยาว ๆ แล้ว~
ภายในหุบเขาบุปผาร้อย หลินเป่ยเดินตามอสูรสุนัขมาจนถึงจวนถ้ำแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า “ถ้ำเซียนจิ้งจอก”
ไม่นานนัก หลินเป่ยก็เดินตามจิ้งจอกน้อยที่มีหางสามหางเข้าไปในจวนถ้ำ และได้พบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงหิน ใบหน้าของเขาซีดเผือด
“เอ่อ... นายคือลูกชายของฟางรื่อไห่ใช่ไหม?”
“คุณ... คุณเป็นใคร?”
“ฉันเป็นเพื่อนของพ่อคุณ ถ้าว่าตามศักดิ์อาวุโสแล้ว คุณต้องเรียกฉันว่าอาเป่ย”
“...”
เด็กหนุ่มได้ยินดังนั้นก็ขยับตัวจนแผลสะเทือน เมื่อมองดูชายหนุ่มตรงหน้าที่อายุไล่เลี่ยกับเขาแล้ว เขาก็เรียกคำว่า “อา” ออกมาไม่ลงจริง ๆ
“ดูท่าทางนายสิ บาดเจ็บอยู่หรือไง?”
หลินเป่ยไม่ได้สนใจเรื่องนั้น เขากวาดสายตามองเด็กหนุ่มขึ้นลงแล้วถามด้วยความขมวดคิ้ว