เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 34 มึนงง! มึนงงไปหมดแล้ว!
“เอ๊ะ ไม่นึกเลยว่าพวกคุณสองคนจะเคลื่อนไหวรวดเร็วกันขนาดนี้!”
หลินเป่ยที่ได้หินลับคมมาอย่างอารมณ์ดีก็กลับไปยังหมู่บ้านเริ่มต้น เห็นลู่เยี่ยนหรานและหลานเหอกำลังรอเขาอยู่ จึงรีบเดินเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม
ทว่าพอเขาเดินเข้าไปใกล้ กลับพบอย่างแปลกใจว่าสีหน้าของสองคนนี้ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไรนัก
เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
หลินเป่ยชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนตามไปทันที
หรือว่า……ของรางวัลเหล่านั้นจะถูกคนอื่นชิงตัดหน้าไปแล้ว?
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ผมก็คงต้องเอา "กระดานหมื่นลักษณ์" ของผมออกมา แล้วไปหาพวกไม่มีหัวคิดเหล่านั้นเพื่อพูดคุยเปิดอกกันสักหน่อยแล้ว!
“พวกคุณเป็นอะไรไป? ทำไมทำหน้าอมทุกข์กันแบบนั้นล่ะ หรือว่าของที่อยู่ในมือถูกคนอื่นแย่งไปแล้ว?”
หลินเป่ยขมวดคิ้วถาม “ไอดีของพวกคนเหล่านั้นพวกคุณจำไว้หรือเปล่า? เราจะไปคิดบัญชีกับพวกมันเดี๋ยวนี้แหละ!”