ตอนที่ 110 ความหึงหวงไร้เหตุผล

ตอนที่ 110 ความหึงหวงไร้เหตุผล

ลู่ม่านม่านชะงักไปครู่หนึ่ง “สายตาแบบไหนกัน”

นิ้วมือเรียวยาวได้รูปของโจวเหยียนเฟิงเคาะลงบนหน้าผากของเธอเบา ๆ สามทีไม่หนักไม่เบานัก “พูดมาเองสิ”

ลู่ม่านม่านหลับตาลงตามการเคลื่อนไหวของเขา พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเห็นเขายิ้มอยู่บนใบหน้า แต่ในแววตากลับมีอารมณ์อื่นแฝงอยู่ ถึงได้เข้าใจว่าที่เขาบอกไปก่อนหน้านี้ว่า “โกรธนิดหน่อย” นั้น จุดที่ทำให้โกรธจริง ๆ อยู่ตรงนี้นี่เอง

เรื่องการง้อคนนั้นเป็นเรื่องถนัดของลู่ม่านม่านมาแต่ไหนแต่ไร จับมือเขาขึ้นมาจูบสักสองสามที ดึงตัวเขาเข้ามาใกล้แล้วกระซิบคำหวานชวนให้หน้าแดงใจเต้นข้างหูสักสองสามประโยค เธอไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะยังโกรธไปได้อีกแค่ไหน

ทว่าเพิ่งจะกุมมือเขาไว้ ยังไม่ทันได้เริ่มทำขั้นตอนถัดไป เธอก็กลั้นขำไม่ไหวจนหลุดหัวเราะออกมาเสียก่อน