บทที่ 80 ชอบก็พูดออกมา

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลินหว่านซูที่เผลอคิดไปไกลก็แดงขึ้นมาทันที

แต่ถึงในใจจะรู้สึกกระอักกระอ่วน เธอก็ไม่ยอมเสียท่า ยังคงพยายามรักษาความสงบแล้วพยักหน้า

“อืม ฉันรู้แล้ว ต้องให้ฉันเตรียมอะไรให้คุณไหม?”

แม้ไม่รู้ว่าเขาจะออกไปทำอะไร แต่ในเมื่อจะต้องไปสองสามวัน อย่างไรเธอก็ควรจัดเตรียมของให้เขาบ้างไม่ใช่หรือ?

ฉินเหยี่ยนมองหญิงสาวตรงหน้าที่เห็นชัดว่ากำลังเขินอาย แต่ยังฝืนทำเป็นสงบนิ่ง รอยยิ้มก็แผ่ซ่านอยู่ในดวงตา

เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนพูดช้า ๆ

“มีเรื่องหนึ่งที่ต้องให้คุณช่วยจริง ๆ”

“เรื่องอะไร?”

พอได้ยินว่าเขาต้องการให้ตัวเองช่วย หลินหว่านซูก็ลืมความกระอักกระอ่วนเมื่อครู่ไปทันที รีบถามขึ้นมา