บทที่ 60 เตียงเล็กเกินไป ทำเตียงเล็กให้เหมียวเหมี่ยวนอนเอง

หลินหว่านซูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ใครกันถึงส่งจดหมายมาหาเธอ?

ด้วยความสงสัย เธอรับจดหมายมาจากทหารหนุ่ม แต่ไม่ได้เปิดอ่านทันที กลับถามอีกฝ่ายก่อนว่ากินข้าวหรือยัง

“พวกเรากำลังกินข้าวกันอยู่ มากินด้วยกันสักหน่อยไหม?”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงห่วงใยของเธอ ทหารหนุ่มก็รู้สึกอบอุ่นในใจ

“ไม่เป็นไรครับพี่สะใภ้ ผมยังต้องไปเข้าเวรต่อ”

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินหว่านซูก็ไม่ได้รั้งไว้ เพียงบอกให้เขารอสักครู่ ก่อนเดินกลับเข้าไปในครัว หยิบชามมาตักหอยขมผัดให้เต็มชาม

“นี่ฉันผัดเอง เอากลับไปไว้กินตอนว่างนะ”

เดิมทีทหารหนุ่มตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอได้กลิ่นหอมเข้มข้นของหอยขมผัด คำปฏิเสธที่เตรียมไว้กลับพูดไม่ออกเสียอย่างนั้น

“ขอบ… เอ่อ… ขอบคุณครับพี่สะใภ้!”