บทที่ 20 ฉินเหยี่ยนไปเจอสมบัติล้ำค่าอย่างเธอมาจากไหนกัน?

“สหายครับ เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราเอง ขอร้องคุณใจกว้างสักครั้ง ปล่อยพวกเราไปเถอะครับ!”

เหยียนเจี้ยนเซ่อที่เป็นหัวหน้ากลุ่มคุกเข่าลงตรงนั้นทันที ร้องไห้อ้อนวอนอย่างน่าเวทนา

คนอื่น ๆ เห็นเช่นนั้นก็พากันคุกเข่าตาม!

หลินหว่านซูรีบหลบออกด้านข้าง พร้อมตวาดด้วยความโมโห

“พวกคุณทำอะไรกัน? เมื่อกี้ทุบหม้อของฉันยังไม่พอ ตอนนี้ยังคิดจะใส่ร้ายฉันอีกหรือ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนที่กำลังคุกเข่าอยู่ก็รีบลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลทันที

แต่พวกเขาไม่กล้ายืดหลังตรง ได้แต่ยืนก้มตัวอยู่เช่นนั้น

ปากยังคงพร่ำขอร้องไม่หยุด

“สหาย ขอเพียงคุณยอมเมตตาปล่อยพวกเราไป น้ำแกงเนื้อ… ไม่สิ… ต่อไปน้ำแกงเนื้อทุกวัน พวกเราจะเป็นคนจัดหาให้คุณเอง!”

คนกลุ่มนี้ปกติวางอำนาจน่าเกรงขาม เที่ยวจับคนนั้นคนนี้ไปทั่ว