บทที่ 138 ไม่อย่างนั้นล่ะ นางแซ่จินหรือ

บทที่ 138 ไม่อย่างนั้นล่ะ นางแซ่จินหรือ

สำนักเจิ้นฝู่

มู่เฉิงชิงถือสำนวนคดีเดินเข้ามาในห้องหนังสือ ปรายตามองปราดเดียวก็เห็นเสิ่นหลินอวี้ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่

เสิ่นหลินอวี้ยังคงเป็นเหมือนเดิม นั่งตัวเอียงไปครึ่งซีกมองดูเอกสารในมือ ท่าทางผ่อนคลายสบายๆ เสียจนไม่มีความสง่าผ่าเผยของคนฝึกยุทธ์เลยแม้แต่น้อย

แต่หากหลงเชื่อท่าทางเฉื่อยชาของเขา แล้วลองลงมือทดสอบดูจริงๆ คงถูกเขาสวนกลับจนกระเด็นออกไปแน่

สายตาของมู่เฉิงชิงกวาดผ่านเขาไป และไปหยุดอยู่ที่ไหไม้ใบหนึ่งข้างมือเขาอย่างรวดเร็ว

ไหใบนี้เดิมทีน่าจะเป็นโถล้างพู่กัน

ช่วงท้องป่องใหญ่และมีความลึกมาก

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่หยวนจิ้งกลับมาจากกว่างเค่อไหล ในมือก็มีไหที่มีฝาปิดแบบนี้เพิ่มมาหนึ่งใบ ด้านในบรรจุชาผลไม้ที่แม่นางอวี๋ต้มขึ้นมาใหม่

มู่เฉิงชิงหัวเราะเยาะเรื่องโถล้างพู่กันก็ส่วนหัวเราะเยาะ แต่พอถึงเวลาต้องดื่มก็ไม่เคอะเขินแม้แต่น้อย