บทที่ 133 เก็บคนมีประโยชน์ไว้ เตะคนไร้ประโยชน์ทิ้ง

บทที่ 133 เก็บคนมีประโยชน์ไว้ เตะคนไร้ประโยชน์ทิ้ง

เสียงสุนัขเห่าดังมาจากในตรอก

อาเวยพลันได้สติกลับมา ขนตาขยับไหวเล็กน้อย นางแหงนลำคอไปด้านหลังพลางสูดลมหายใจเข้าลึก

ไท่เป่าเฉินล่มสลาย เฉินซื่อตายไปแล้ว ความแค้นอันยิ่งใหญ่ของลู่เนี่ยนได้รับการชำระ อาเวยย่อมดีใจมาก

แต่คดีคุณไสยที่พัวพันถึงตระกูลจินนั้น พูดตามตรงว่าตั้งแต่นางกลับมายังเมืองหลวง นางรู้สึกมืดแปดด้านและไม่รู้จะเริ่มสืบจากตรงไหนจริง ๆ

ในคดีใหญ่คดีนั้น เฝิงเจิ้งปินแทบไม่นับว่าเป็นตัวหมากสำคัญอะไรเลย

พูดให้ระคายหูสักหน่อยคือ ตอนที่จักรพรรดิหย่งชิ่งเปิดฉากสังหารหมู่ เฝิงเจิ้งปินไม่ติดแม้แต่ในรายชื่อด้วยซ้ำ!

เขาลงมือสังหารท่านอาของตนเองท่ามกลางความหวาดกลัวและกระวนกระวายเพื่อหาทางรอด แต่สำหรับเบื้องลึกเบื้องหลังที่แท้จริงของคดีคุณไสยนั้น เขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย

อย่างมากที่สุด เฝิงเจิ้งปินก็บอกได้แค่ว่าเขาเป็นศิษย์ผู้ "กตัญญู" ที่รับใช้ไท่เป่าเฉินมาหลายปี นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว

หากอาเวยต้องการปัดเป่าหมอกควันเหล่านี้ เครื่องมือที่ใช้งานได้ดีที่สุดก็คือโหวติ้งซีที่อยู่ตรงหน้า