บทที่ 112 ข้าจะรอฟังข่าวดีจากท่านอ๋องก็แล้วกัน

บทที่ 112 ข้าจะรอฟังข่าวดีจากท่านอ๋องก็แล้วกัน

จวนไท่เป่า

เฉินมู่เพิ่งกลับมาก็ถูกเชิญตัวไปที่ห้องหนังสือทันที

เขาทำความเคารพท่านปู่อย่างนอบน้อม

ข้างมือของไท่เป่าเฉินมีกระดาษกองอยู่ปึกหนึ่ง เขาตบมันเบาๆ แล้วเอ่ยถาม "บทความและบทกวีพวกนี้ เจ้าได้ดูหรือยัง?"

ตามที่ไท่เป่าเฉินเคยสั่งการไว้ก่อนหน้านี้ เฉินมู่คอยเข้าร่วมงานชุมนุมกวีและงานชุมนุมบัณฑิตต่างๆ อยู่เสมอ ในระหว่างนั้นหากบัณฑิตคนใดเสนอความคิดเห็นที่ยอดเยี่ยมหรือแต่งบทกวีที่ล้ำเลิศ เขาจะรีบจดบันทึกไว้ทันที

แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เฉินมู่คนเดียว การแลกเปลี่ยนวิชาความรู้กับผู้อื่นเป็นวิชาบังคับและทักษะพื้นฐานของเหล่าบัณฑิต การระดมความคิดเห็นจากหลายฝ่ายจึงจะช่วยให้ก้าวหน้าได้

บัณฑิตจวี่เหรินหลายพันคนที่เดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อสอบฮุ่ยซื่อ รวมถึงบัณฑิตในเมืองหลวงที่ไม่ได้ลงสอบในปีนี้แต่ชอบคบหาสมาคมกับผู้คน เมื่อมีคนจำนวนมาก ในแต่ละวันจึงมีงานชุมนุมบัณฑิตมากกว่าสิบกว่างาน เฉินมู่คนเดียวไม่อาจแบ่งร่างไปได้หมด ไท่เป่าเฉินจึงจัดเตรียมคนให้ช่วยรวบรวมบทความกลับมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

และนั่นก็คือกระดาษกองที่อยู่ข้างมือเขานั่นเอง

เฉินมู่ตอบกลับ "ของที่ส่งมาเมื่อวานหลานดูหมดแล้วขอรับ ส่วนของวันนี้ยังไม่ได้ดู ตั้งใจว่าเดี๋ยวจะอ่านอย่างละเอียดขอรับ"