บทที่ 102 เจ้าไม่ควรสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องของตระกูลจิน

บทที่ 102 เจ้าไม่ควรสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องของตระกูลจิน

วันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสอง

เมืองหลวงหิมะตกอีกแล้ว ผ่านไปเพียงครึ่งค่อนวัน ก็ทับถมจนหนาถึงหนึ่งข้อนิ้ว

เสิ่นหลินอวี้ออกจากจวนองค์หญิงใหญ่

บนถนนหนทางเต็มไปด้วยบรรยากาศรื่นเริง โคมไฟและกระดาษตัดติดหน้าต่างสีแดงสด เมื่ออยู่ท่ามกลางหิมะขาวโพลน ยิ่งดูสว่างไสวเจิดจ้ายิ่งขึ้น

ทว่าเมื่อเขามุ่งหน้าไปทางเมืองหลวง ความสว่างไสวและความอึกทึกครึกโครมเหล่านี้ก็ค่อยๆ จางหายไป

หลังคากระเบื้องเคลือบถูกปกคลุมด้วยหิมะ เผยให้เห็นความน่าเกรงขามและเคร่งขรึมอย่างเข้มข้น

เสิ่นหลินอวี้ถือป้ายประจำตัวที่จักรพรรดิหย่งชิ่งประทานให้ เดินผ่านระเบียงทางเดินอันยาวเหยียด จนกระทั่งถึงด้านนอกตำหนักซูหัว

หลังจากเหล่าองครักษ์ตรวจสอบแล้ว ถึงได้เปิดประตูตำหนัก

เบื้องหลังประตูสีแดงที่ขาดการซ่อมแซมมานานจนสีลอกหลุดร่อน สิ่งที่พุ่งเข้าปะทะหน้าคือความเงียบเหงาอ้างว้าง