บทที่ 96 เจ้ามีหน้าอะไรมาตะโกนโหวกเหวกใส่ท่านแม่ของข้า

บทที่ 96 เจ้ามีหน้าอะไรมาตะโกนโหวกเหวกใส่ท่านแม่ของข้า?

เส้าชิงสำนักย่วนหม่าเซวียเหวินหย่วนถูกเชิญตัวไปที่ที่ว่าการซุ่นเทียน

ช่วงพักเที่ยงที่ระเบียงพันก้าว เขาเพิ่งจะเดินออกจากประตูเจิ้งหยาง ผู้ว่าการหยางก็นำคนมารออยู่ก่อนแล้ว

ใต้เท้าหยางสุภาพนอบน้อม ยกย่องสรรเสริญมากมาย ทว่าท่าทีกลับเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก

เซวียเหวินหย่วนจำต้องส่งสายตาให้ผู้ใต้บังคับบัญชาที่เดินมาด้วยกัน แล้วตามใต้เท้าหยางกลับไป

ระหว่างทางพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน สนทนาเรื่องราวที่มักจะคุยกันในช่วงเข้าเวรก่อนปีใหม่ อย่าง “หลังที่ว่าการหยุดทำการไปดื่มด้วยกันสักจอก” หรือ “ประสบการณ์การเป็นขุนนางในรอบปีนี้” ในสายตาของคนที่ไม่รู้เรื่อง ดูแล้วราวกับสหายร่วมงานที่มีความสัมพันธ์อันดีกำลังพากันไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน

ทว่าอีกด้านหนึ่ง สำนักคุ้มภัยว่านทงก็ถูกที่ว่าการซุ่นเทียนเข้าควบคุมแล้วเช่นกัน

ที่นั่นไม่ได้ราบรื่นเหมือนตรงประตูเจิ้งหยาง ผู้ช่วยผู้ว่าการนำคนมาหลายสิบคน จับกุมคนที่ต้องจับกุม ปิดผนึกสิ่งที่ต้องปิดผนึก

กลุ่มชายฉกรรจ์ร่างกำยำในสำนักคุ้มภัย ไหนเลยจะกล้าปะทะกับเจ้าหน้าที่ทางการแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน?

ไม่นานนัก หลงจู๊ใหญ่และหัวหน้าสำนักคุ้มภัยก็ถูกนำตัวกลับไป ดึงดูดให้ผู้คนที่อยู่ในร้านค้ารอบข้างอดไม่ได้ที่จะมองมาทางนี้