บทที่ 66 ข้าเคยพูดเมื่อใดว่านางคือฆาตกรตัวจริง

บทที่ 66 ข้าเคยพูดเมื่อใดว่านางคือฆาตกรตัวจริง?

กึ๋นไก่ผัดไฟแรงจานหนึ่ง ดูเผินๆ ไม่ค่อยแดงฉานเท่าไหร่ แต่ไม่รู้ว่าอาเวยผสมซอสอะไรลงไป กลิ่นหอมรสเข้มข้น

เสิ่นหลินอวี้กินแล้วพอรับได้ แต่สำหรับติ้งซีโหวเห็นได้ชัดว่าเผ็ดเกินไปหน่อย

ทว่ารสชาติกลับยอดเยี่ยม และเหมาะจะใช้เป็นกับแกล้ม ติ้งซีโหวชิมแล้วก็ยังรู้สึกติดใจไม่หาย

ชั่วขณะหนึ่ง เขากำลังลังเลว่าจะคีบต่อดีหรือไม่

แต่อาหารโต๊ะนี้ล้วนเป็นอาหารรสเผ็ด หากไม่กินจานนี้ จานอื่นดูแล้วยิ่งน่า ‘ดุดัน’ เข้าไปใหญ่

ติ้งซีโหวจึงชำเลืองมองเสิ่นหลินอวี้แวบหนึ่ง

ท่านอ๋องนั่งด้วยท่าทางที่ค่อนข้างผ่อนคลาย จะว่าไปเขาก็มักจะทำตัวตามสบายเช่นนี้อยู่เสมอ แม้จะอยู่ในที่ว่าการก็ไม่ได้เคร่งขรึมตึงเปรี๊ยะ

พอลองนึกดูดีๆ เหมือนจะเคยพบท่านอ๋องที่ห้องทรงพระอักษรอยู่หลายครั้ง ตอนอยู่เบื้องพระพักตร์เขาก็ยังดูผ่อนคลายเช่นนี้

เวลาจัดการงานราชการยังไม่เครียด เวลาทานอาหารส่วนตัวย่อมต้องตามใจตัวเอง