บทที่ 27 ดอกไม้บานสะพรั่งทั่วสารทิศ ลางดี

บทที่ 27 ดอกไม้บานสะพรั่งทั่วสารทิศ ลางดี

ยามเลิกงานราชการ

ภายนอกประตูเจิ้งหยางมีรถม้าและเกี้ยวจอดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

ขุนนางส่วนใหญ่ที่ทำงานในที่ว่าการบริเวณระเบียงพันก้าว มักจะลงรถลงเกี้ยวที่หน้าประตูหลายแห่ง เมื่อถึงเวลาเลิกงาน รถและม้าของแต่ละจวนก็จะมารอรับนายท่านของตนกลับไปที่นี่เช่นกัน

นอกจากนี้ยังมีผู้ที่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ อนุญาตให้นำรถม้าและเกี้ยวผ่านเข้าประตูไปได้

ติ้งซีโหวคือประเภทหลัง ทว่ายามที่เขาสามารถทำตัวสงบเสงี่ยมได้ก็มักจะไม่ชอบทำตัวโดดเด่น ประกอบกับอายุมากแล้วแต่ยังแข็งแรง จึงมักจะลงจากรถแล้วเดินเท้าเป็นประจำ

วันนี้ รถม้าของจวนโหวที่มารับเขาก็มารออยู่ด้านนอกประตูเจิ้งหยางตั้งแต่เนิ่นๆ

ม่านถูกเลิกขึ้น ภายในรถมีคนสองคนนั่งอยู่ พวกนางคืออาเวยกับเหวินมามา

อาเวยมองดูขุนนางที่ทยอยเดินออกมาจากประตูอย่างไม่ใส่ใจนัก