บทที่ 20 นำไปผัดกินเถอะ

บทที่ 20 นำไปผัดกินเถอะ

ติ้งซีโหวปวดหัวไม่น้อย

หนึ่งคือเรื่องน่าอับอายในครอบครัว

ด้วยความเร่งรีบ เขาจึงยังไม่ทันสืบสาวราวเรื่องความขัดแย้งระหว่างอาเวยและลู่จื้อให้ชัดเจน แต่การที่พี่น้องชักมีดครัวมาปะทะกัน ไม่ว่าบ้านไหนก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าภูมิใจทั้งนั้น

เดิมทีปิดประตูตีแมวก็แล้วไปเถอะ แต่ดันมีเรื่องที่ ‘สอง’ แทรกเข้ามา

เรื่องที่สองนี้คือการมาเยือนของเฉิงเจาจวิ้นอ๋อง

บอกว่าจะมาหารือคดีเก่าคดีหนึ่ง ติ้งซีโหวไม่กล้าชักช้า รีบออกมาต้อนรับแขก

ใครจะรู้ว่าพอแขกเดินเข้าประตูมาได้ยินเสียงไก่ขัน ก็ดึงดันจะตามหาไก่ตัวผู้ที่ยังคงคึกคักในยามค่ำคืนในจวนให้จงได้

หากเป็นคนอื่น ติ้งซีโหวคงไม่อนุญาตเป็นแน่ แต่กลับเป็นท่านจวิ้นอ๋องผู้นี้

ขึ้นชื่อเรื่องทำตามอำเภอใจ นึกอยากทำอะไรก็ทำ แถมยังมีตำแหน่งในสำนักเจิ้นฝู่ ทำคดีไม่เคยปรานีใคร