บทที่ 14 ท่านแม่ช่วยข้าด้วย!

บทที่ 14 ท่านแม่ช่วยข้าด้วย!

ลู่จื้อที่กอดเสาเดินหน้าไม่ได้ถอยหลังไม่ถูกหลับตาปี๋ ไม่กล้าสบตากับแม่ทัพใหญ่ที่เบิกตาโพลง

ทว่าเขามองไม่เห็น แต่กลับยังคงได้ยิน

เสียงไก่ขันดังกังวาน แฝงไปด้วยความไม่ยินยอมและเคียดแค้น โหยหวนจนคนฟังขนหัวลุก

ลู่จื้อหดคอลง ตะโกนลั่น "ทำไมยังไม่ลากนางออกไปอีก!"

ผู้ดูแลทั้งสองคนกลัดกลุ้มจนสีหน้าแย่ยิ่งกว่าลู่จื้อเสียอีก

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไร้ความสามารถ แต่บ่าวชายสองคนอย่างพวกเขา จะไปลากคุณหนูญาติฝ่ายมารดาได้อย่างไร?

ต่อให้คุณหนูจะทำตัวร้ายกาจไร้มารยาทเพียงใด นั่นก็เป็นสตรี การจะฉุดกระชากลากถูต้องให้มามากับสาวใช้มาทำเท่านั้น