เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 444 อัปเกรดครั้งสุดท้าย
เฮนรีสั่งของกินเล่นแทบทุกอย่างที่มองเห็นในงานมาลองอย่างละชุดหนึ่ง จากนั้นก็หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปอย่างบ้าคลั่งด้วยความพอใจ ตอนแรกคิดว่าบทความเมื่อวานก็เด็ดพอแล้ว ไม่คิดเลยว่าเนื้อหาวันนี้จะยิ่งระเบิดกว่าเดิมอีก!
ลองคิดดูสิ มีสักกี่คนบนโลกที่ทำให้สนามกีฬาร้างแห่งหนึ่งกลายเป็นตลาดกลางคืนแปลกใหม่ที่คนแย่งกันเข้ามาในเวลาเพียง 2–3 วันได้ด้วยตัวคนเดียว?
เฮนรีรู้สึกเหมือนตัวเองขุดพบขุมทรัพย์ อยากนัดสัมภาษณ์เถ้าแก่เฉินเพื่อเขียนคอลัมน์ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย
ตอนนี้กฎของตลาดกลางคืนสนามกีฬาคือ ลูกค้าแต่ละคนสั่งของกินเล่นแต่ละชนิดได้มากที่สุดอย่างละ 1 ที่
ถึงทุกคนจะสั่งครบทุกอย่าง เจ้าของร้านที่ตั้งแผงอยู่ข้างล่างก็ไม่ต้องรับแรงกดดันมากนัก
แต่คนที่ลำบากนี่คือเสี่ยวเสีย...
“เถ้าแก่เฉิน ฉันเสียใจแล้ว! ตอนนี้ขอเพิ่มคนมาช่วยได้ไหม!”
“ได้สิ วันก่อนเห็นเพื่อนร่วมงานของเธอหลายคนมากินข้าวด้วยกัน ลองถามดูว่ามีใครว่างไหม”
พูดจบ เฉินโม่ก็เสริมอีกประโยคเป็นพิเศษ “เจ้าของร้านคนอื่นฉันไม่กล้าพูดแทน แต่ถ้ามาช่วยทางร้านฉัน ของกินเล่นกินได้ไม่อั้น”