เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 437 เมื่อสนามเบสบอลแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
ผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นปฏิกิริยาของพี่ชายร่างท้วมแล้วต่างก็อึ้งกันไปหมด
เดี๋ยวก่อนพี่ชาย กินอะไรเข้าไปเนี่ย ต่อให้เป็นวัตถุดิบล้ำเลิศก็ไม่เห็นต้องแสดงท่าทางขนาดนั้นเลยนี่นา
ถ้าก่อนหน้านี้ยังมีคนช่วยแก้ต่างให้เถ้าแก่เฉิน บอกว่าฝีมืออย่างเขาไม่จำเป็นต้องจ้างนักแสดงมาเลยด้วยซ้ำ
ตอนนี้คนที่กล้าออกหน้าเถียงแทนเฉินโม่ต่างก็เงียบกริบกันหมดแล้ว
สีหน้าของพี่ชายร่างท้วมกับท่าทางแบบนั้น ถ้าไม่ได้แสดงละคร แล้วคำว่า “อร่อยจังเลย” ในรายการวาไรตี้ทางโทรทัศน์จะเรียกว่าอะไรล่ะ
หลี่ซินอวี่เองก็รู้สึกว่าพี่ชายคนนี้เล่นใหญ่เกินไปหน่อย ราวกับสีหน้าของดาราแซ่อู๋คนหนึ่งตอนถ่ายทำเรื่องโรงอาหารยามดึก ช่างเว่อร์วังเหลือเกิน
“อะแฮ่ม”
หลี่ซินอวี่กระแอมสองสามที อยากเตือนพี่ชายคนนี้ว่าเอาแค่พอดีก็พอ ไม่ต้องยืนสั่นอยู่อย่างนั้นตลอด
แต่ผลคือพี่ชายคนนี้ทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่สนใจคำเตือนด้วยความหวังดีของหลี่ซินอวี่เลยสักนิด กลับจมดิ่งอยู่ในโลกแห่งความอร่อยของตัวเองต่อไป