เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 422 ผู้หญิงทำได้ถึงขั้นไหนเพื่อกินบะหมี่คนเดียว?
ขณะดูเฉินโม่ทำอาหารราวกับกำลังบรรเลงดนตรี สวี่เจิ้งหาวก็เผลอเหม่อมองอยู่พักหนึ่ง ความเหนื่อยล้าทั่วร่างกายเหมือนจะบรรเทาลงไปไม่น้อย
เขามองเฉินโม่ตักเส้นลงชามอย่างคล่องแคล่ว เติมน้ำซุป ตามด้วยหมูตุ๋นหั่นเต๋าและไข่ต้มชาที่ผ่าครึ่ง ก่อนจะโรยผักชีเล็กน้อยเป็นขั้นตอนสุดท้าย
เฉินโม่ยกเจียนปิ่งชานมที่ทำเสร็จแล้วกับบะหมี่โกวเตาแบบรถเข็นส่งออกมาพร้อมกัน “ค่อยๆ เดินนะ ระวังล้ม”
สวี่เจิ้งหาวรับอาหารมาอย่างเสียดายที่ต้องจากภาพตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆ ลดฝีเท้าลง
จะว่าไป ถ้าเป็นไปได้ เขาก็อยากดูฉากที่เถ้าแก่ใช้มีดตะขอเกี่ยวเส้นเมื่อครู่อีกสักหน่อย ท่วงท่านั้นช่างสง่างามเหลือเกิน!
รถขายอาหารเคลื่อนต่อไปอย่างช้าๆ สวี่เจิ้งหาวยืนนิ่งพักอยู่นาน จนรถเข็นเลี้ยวเข้าถนนอีกช่วงและลับตาไป เขาถึงสูดหายใจลึกๆ แล้วเดินไปนั่งที่ม้านั่งริมทาง
กล้ามเนื้อที่ไร้เรี่ยวแรงค่อยๆ กลับมารับความรู้สึก ปอดที่หอบหายใจก็ค่อยๆ สงบลง เมื่อร่างกายแทบกลับสู่สภาพปกติแล้ว สวี่เจิ้งหาวถึงก้มลงพิจารณาบะหมี่ในชาม
ที่จริงในใจเขาก็รู้ดี การวิ่งพรวดพราดเมื่อครู่นี้เป็นการระบายความไม่พอใจต่อชีวิตเสียมากกว่า
ร่างกายที่ถูกสูบจนแทบไม่เหลืออะไร ทั้งที่รู้ว่าร่างกายส่งสัญญาณแย่ๆ มาไม่หยุด แต่ตัวเองกลับไม่มีแรงฮึดจะใส่ใจ ทั้งที่รู้ว่าต้องพักยาวๆ สักหน่อย แต่ก็ไม่กล้าแบกรับผลที่ตามมาจากการตกงาน