เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 420 วิ่งตามถึงจะได้ซื้อของอร่อย
เล่นใหญ่เกินไปแล้ว! เล่นใหญ่เกินไปจริงๆ!
ความรู้สึกแรกของหวงซูรุ่ยที่มีต่อผู้ชายสวมสูทบนรถขายอาหารคือ หมอนี่เล่นใหญ่ไปหรือเปล่า อากาศตั้ง 40 องศา ยังจะใส่สูทอีก ไม่ร้อนหรือไง?
พอเห็นหนุ่มน้อยกำลังช่วยเขาทำชานม หวงซูรุ่ยก็เร่งฝีเท้าวิ่งไปข้างหน้า เขาอยากรู้จริงๆ ว่าคนที่เล่นใหญ่ขนาดนี้กำลังทำอะไรกันแน่!
“เจียนปิ่งชานม? โอ้โห นี่มันอาหารพิสดารอะไรกันเนี่ย?”
ดูเหมือนเวลาเคลื่อนไหวโดยไม่รู้ตัว คนเราจะไม่ค่อยรู้สึกเหนื่อย หวงซูรุ่ยก็เป็นแบบนั้นตอนนี้ การปรากฏขึ้นของเจียนปิ่งชานมทำให้เขาลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองกำลังวิ่งเหยาะๆ อยู่ แทบไม่รู้สึกเหนื่อยเลย
กลับกัน เขางงมากกว่า
แต่พอเห็นป้ายราคาที่เขียนอยู่ใต้เจียนปิ่งชานม หวงซูรุ่ยก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าพอเห็นป้ายข้างล่าง เขาก็แทบจะช็อกไปทั้งตัว
“บะหมี่โกวเตาแบบรถเข็น? รถเข็นคืออะไร บะหมี่มีดตะขอคืออะไร แล้วสองคำนี้เอามารวมกันได้ด้วยเหรอ?”
อาหารพิสดารอย่างหนึ่ง บะหมี่ประหลาดที่ไม่รู้ว่าคืออะไรอีกอย่างหนึ่ง แถมยังมีเถ้าแก่ที่แต่งตัวจัดเต็มเกินเหตุอีกคน