เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 411 ออกกำลังกายไปกินข้าวไปเนี่ยนะ? เพี้ยนไปแล้ว!
กลิ่นที่ลอยมาเป็นกลิ่นหอมคั่วปนกลิ่นปลา
เฉินโม่ถือจีกู่ลาเดินออกจากแถว ก่อนจะกัดเข้าไปคำโต
ผิวแป้งปลาที่ทอดจนเหลืองทองกรอบกรุบ ส่วนด้านในกลับเด้งหนึบคล้ายมีเจลาติน เนื้อสัมผัสชวนพิศวงอย่างยิ่ง
รสชาติเป็นความหอมสดของเนื้อปลา กินแล้วเหมือนไม่มีรสอื่นเจือปน คงไม่ได้ใส่เครื่องปรุงอะไรเลย
“อร่อยใช้ได้เลยนะ แต่ถ้าใส่ซอสมะเขือเทศลงไป น่าจะอร่อยกว่านี้อีกหน่อย…”
เฉินโม่กินจีกู่ลาหมดใน 2 คำ ภายใต้อิทธิพลของทักษะใหม่ที่ซึมซับเข้าไปทีละนิด แค่กินไป 2 คำ เขาก็นึกออกแล้วว่าของกินเล่นชนิดนี้ทำยังไง ยิ่งเมื่อกี้ได้ยืนดูอยู่พักหนึ่งด้วย
สิ่งที่เฉินโม่ไม่เข้าใจก็คือ ถ้าแผ่แป้งปลาลงบนอุปกรณ์แล้วนำไปย่างตรงๆ อาจจะทำได้เร็วกว่าแท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไมพ่อค้าถึงเลือกใช้ท่อเหล็ก
แน่นอนว่าของกินเล่นแต่ละอย่างในแต่ละพื้นที่ย่อมมีวิธีทำและความหมายเฉพาะตัว เรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องเอามาคิดให้ปวดหัว
เดินต่อไปข้างหน้า