เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 408 ห่ออาหารไปฝากคนไข้ร่วมเตียง!
จางเสี่ยวปินสังเกตเห็นว่าคนรอบข้างต่างก็สงสัย แต่กลับไม่มีใครเอ่ยปากถามสักที เขาจึงบิดมือไปมาอย่างอึดอัด
ความรู้สึกเหมือนออกไปตกปลาได้ปลาหนัก 80 จิน แล้วหิ้วไปอวดคนทั้งตลาดอยู่ทั้งวัน แต่ไม่มีใครถามสักคน ชวนให้หงุดหงิดแทบตาย
ในที่สุด พี่ชายคนหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามาก็เห็นเฉินโม่กำลังปั้นแป้งข้าวเจ้าเหลวที่นึ่งสุกแล้วให้เป็นแท่งกลมทีละก้อน เขาถามด้วยความสงสัยว่า “เถ้าแก่ วันนี้ไม่ขายหมูแผ่นฝูติ่งแล้วเหรอ?”
เฉินโม่เพิ่งอ้าปากเตรียมตอบ
จางเสี่ยวปินก็ชิงตอบก่อน “เรื่องนี้พี่ไม่รู้ล่ะสิ เถ้าแก่คนนี้ออกขายของแต่ละวันก็มีของกินเล่นใหม่ทุกวัน เมื่อวานขายหมูแผ่นฝูติ่ง พี่ต้องไปซื้อที่แผงถัดจากแผงข้างๆ โน่น”
พี่ชายคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ชี้ไปยังแป้งข้าวเจ้าเหลวทรงกระบอกในมือเฉินโม่ แล้วถามว่า “แล้วนี่อะไรล่ะ? วันนี้ไม่ได้ขายหมี่เซี่ยนข้ามสะพานเหรอ?”
เห็นได้ชัดว่าเขาสังเกตเห็นป้ายที่แขวนอยู่หน้าแผงรถขายอาหารแล้ว เขียนว่า หมี่เซี่ยนข้ามสะพาน / 25 หยวน ในความทรงจำของทุกคน ร้านริมทางที่ขายหมี่เซี่ยนส่วนใหญ่ต้องใช้เตาแก๊สเล็กๆ เรียงกันเป็นแถว อย่างน้อยก็ต้องมี 8 หัวเตา
จากนั้นก็วางหม้อดินใบเล็กไว้บนเตาแต่ละหัว ถ้ามีลูกค้าสั่งอาหารก็เปิดไฟ ต้มน้ำซุปเข้มข้นในหม้อดินให้เดือด แล้วค่อยใส่เครื่องเคียงอย่างลูกชิ้นหม้อไฟลงไปตามลำดับ