บทที่ 370 ขาหมูตุ๋นหม้อแรก

บทที่ 370 ขาหมูตุ๋นหม้อแรก

ขาหมูที่ล้างด้วยน้ำอุ่นจนสะอาดขาวจั๊วะ ถูกเทลงกระทะดำใบใหญ่ในคราวเดียว เฉินโม่อาศัยพละกำลังพิเศษที่ชุดขาวมอบให้ ออกแรงใช้สองมือจับทัพพีดำคนสีคาราเมลในกระทะให้เคลือบขาหมูอย่างทั่วถึงที่สุด

พอขาหมูขาวจั๊วะเคลือบสีคาราเมลแล้ว พอแสงจากโคมไฟพลังงานแสงอาทิตย์ในลานส่องกระทบก็เห็นมันวาวเยิ้ม

แม้จะยังไม่ได้เริ่มปรุงจริงจัง แต่แค่มองก็รู้สึกได้ถึงแรงกระแทกทางสายตาที่ชวนให้คิดว่า “อร่อยสุดๆ”

“โธ่เอ๊ย พี่หนิว ฉันว่าพี่กินขาหมูตั้งเยอะคนเดียวไม่หมดหรอก เดี๋ยวแบ่งให้บ้านฉันบ้างได้ไหม? ฉันจะซื้อสักสองสามขาด้วย” หลิวผิงเห็นขาหมูในหม้อใบใหญ่ถูกคนไปมา ก็รู้สึกว่าก่อนหน้านี้ตัวเองพูดบุ่มบ่ามไปหน่อย

ตอนยังไม่ทำก็ไม่รู้สึกอะไร แต่พอเริ่มทำจริงๆ ก็ชักอยากกินขึ้นมา

พี่หนิวเม้มปาก หันหน้าหนี ทำเป็นไม่ได้ยินที่หลิวผิงพูด พลางคิดในใจว่า ฉันขับรถบรรทุกหนักจนเหนื่อยทุกวัน ขาหมูไม่กี่สิบขาจะไปเท่าไรเชียว?

เมื่อสีคาราเมลเคลือบขาหมูทั่วแล้ว เฉินโม่ก็เริ่มตักน้ำพะโล้ที่ทำไว้เมื่อครู่ลงไป

ตักน้ำพะโล้ลงไปทีละกระบวย จนท่วมวัตถุดิบทั้งหมด จากนั้นเร่งไฟให้เดือดแล้วหรี่เป็นไฟอ่อน เคี่ยวต่อไปช้าๆ

ขาหมูพะโล้เป็นอาหารเย็น จึงไม่ควรตุ๋นนานเกินไป มีแต่ขาหมูตุ๋นจนเนื้อหลุดจากกระดูกเท่านั้นที่ต้องใช้เวลานาน อาหารเย็นชนิดนี้เน้นเนื้อเด้งหนึบ เคี้ยวเพลิน