กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 366 โศกนาฏกรรมงานเลี้ยงครบวงจร
“ผมไม่ได้เปิดร้านจริงๆ นี่เรียนรู้ด้วยตัวเองทั้งนั้น”
เฉินโม่ไม่คิดจะคุยเรื่องนี้ต่อ หากลงลึกไปกว่านี้คงมีเรื่องยุ่งยากตามมาอีกเพียบ โดยเฉพาะถ้าพ่อแม่รู้ว่าเขาไม่ได้ทำงานประจำแล้ว แต่หันมาตั้งแผงขายของแทน
เพราะถึงอย่างไร พนักงานออฟฟิศรัฐวิสาหกิจกับเจ้าของแผงลอยริมทาง ในความคิดของคนรุ่นเก่า อาชีพทั้งสองอย่างนี้ไม่มีอะไรเทียบกันได้เลย
เพราะงั้นเรื่องนี้ไว้หาโอกาสให้เจียงเฟยเป็นคนบอกน่าจะดีกว่า
“เออ จริงสิ ซาลาเปาเสร็จแล้ว ทุกคนกินกันไปก่อนนะ เดี๋ยวผมไปเอาซาลาเปามาให้”
เฉินโม่หาข้ออ้างปลีกตัวออกจากวงกินข้าวใหญ่ชั่วคราว แล้ววิ่งปรู๊ดกลับไปที่ครัว
ซาลาเปาสุกแล้วจริงๆ เพราะวัตถุดิบที่เอามาจากรถขายอาหารเป็นของกึ่งสำเร็จรูปอยู่แล้ว เวลานึ่งจึงสั้นลงมาก เฉินโม่ยกซาลาเปา 2 เข่งใหญ่ออกมาวางบนโต๊ะ
ซาลาเปาที่เพิ่งนึ่งเสร็จส่งไอร้อนฟุ้งพร้อมกลิ่นหอมของแป้งสาลี แค่ได้กลิ่นก็รู้สึกสบายแล้ว ยิ่งกินเครื่องในแกะน้ำมันพริกหอมฉุยไปชามหนึ่งแล้ว ตอนนี้ต้องกินซาลาเปาสักลูกช่วยรองท้อง ถึงจะอิ่มได้จริงๆ
พูดตามแบบคนเมืองจิ่งโจวก็ต้องว่า “ไม่กินแป้งสักหน่อย รู้สึกยังไงก็ไม่อุ่นใจ”