บทที่ 325 ข้าวผัดที่ต้องกินคำโตๆ ถึงจะอร่อย

บทที่ 325 ข้าวผัดที่ต้องกินคำโตๆ ถึงจะอร่อย

ฉินเจิ้นไห่ตักข้าวผัดเข้าปากหนึ่งคำ สีหน้าดูสงบนิ่งไม่มีคลื่นอารมณ์ แต่พอเคี้ยวลงไป รูม่านตาก็ขยายกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

‘ทำไมถึงเป็นแบบนี้...’ ฉินเจิ้นไห่รู้สึกเหมือนคลื่นโหมกระหน่ำอยู่ในใจทันที

ข้าวผัดหนึ่งช้อนพูนมีวัตถุดิบอยู่มากมาย แม้อวี๋หงเทาจะงกไปหน่อย แต่ตอนเฉินโม่ผัด เขาก็ผัดวัตถุดิบทุกอย่างให้เข้ากันอย่างทั่วถึง

พอกัดลงไป สัมผัสแรกกลับกรอบเกรียมนิดๆ ทว่าความกรอบนั้นหายวับไปในพริบตา สิ่งที่ทำให้ฉินเจิ้นไห่ตื่นตะลึงจนรูม่านตาสั่นไหวจริงๆ คือ...

หลังจากสัมผัสกรอบเกรียมนิดๆ นั้น กลิ่นหอมสดชื่นของน้ำซุปไก่ก็ทะลักตามมา!

เขายังไม่ทันได้ตั้งใจรับรสและคิดว่าเหตุใดถึงได้กลิ่นไก่หอมเข้มข้นขนาดนี้

ไส้กรอกจีนหั่นเต๋าระเบิดไขมันร้อนฉ่าออกมาระหว่างฟัน ปริมาณก็ไม่มากเลยไม่รู้สึกเลี่ยนสักนิด

ฉินเจิ้นไห่กำลังจะลองสัมผัสรสชาติให้ละเอียด ไขมันนิดๆ นั้นก็เหมือนถูกกลิ่นหอมของเหล้าฮวาเตียวประคองให้ไหลลงไป ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้คิดอะไร

แก้มทั้งสองข้างตุ่ยเต็มไปด้วยข้าว พอรสสัมผัสของไส้กรอกจางหาย กุ้งแช่เย็นเด้งหนึบก็เข้ามาเติมเต็มทันที