บทที่ 249 ลูกศิษย์ของตัวเองกินนี่นา งั้นก็ไม่เป็นไร

บทที่ 249 ลูกศิษย์ของตัวเองกินนี่นา งั้นก็ไม่เป็นไร

พอเห็นหม่าจวิ้นเทาเองก็เคี้ยวไป กลอกตาไป ก่อนจะกลืนของในปากลงคอรวดเดียว

เทรนเนอร์คนอื่นๆ ถึงกับอึ้งไปเลย

ในกลุ่มแชตบนมือถือมีเสียงติ๊งๆ ดังขึ้นอีกครั้ง ข้อความใหม่เด้งรัวไม่หยุด

“พี่เทาเป็นอะไรน่ะ ทำไมกินคำใหญ่ขนาดนั้น ไม่กลัวติดคอเหรอ?”

“พี่เทานี่ใจถึงจริงๆ กินทีเดียวหมดเกลี้ยง สมกับเป็นจอมเขมือบประจำฟิตเนสของเราจริงๆ สุดยอดไปเลย!”

“พี่เทา รีบบอกหน่อยสิว่ารสชาติเป็นไง อร่อยขนาดนั้นจริงเหรอ? ดูท่าทางพี่กับพี่พานกินแล้วฟินสุดๆ เลย!”

หม่าจวิ้นเทาเองก็เท้าคางลิ้มรสอยู่นานหลายนาที

แทบไม่อยากเชื่อ

แผงขายอาหารการกุศลเล็กๆ แผงหนึ่ง เถ้าแก่กลับทำอาหารได้เก่งขนาดนี้