บทที่ 236 พี่สาวเศรษฐีปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็นไร

บทที่ 236 พี่สาวเศรษฐีปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็นไร

ถ้าอยากกินก็บอกมาตรงๆ ได้ไหม อย่าอ้อมค้อมเลย

เหอจื่อเหิงคิดว่าเรื่องกินของพี่สาวภรรยา ระดับสติปัญญาคงอยู่แถวอนุบาล มีแต่คนเรียนจบระดับนั้นแหละที่เวลาหิวแล้วจะถามคนอื่นว่า อร่อยไหม

แต่ก็ช่วยไม่ได้ อิทธิฤทธิ์ของพี่สาวภรรยาร้ายกาจกว่าใคร ทำให้เธอไม่พอใจก็ไม่ต่างอะไรกับทำให้แฟนตัวเองไม่พอใจ

เหอจื่อเหิงจำใจยื่นไก่ผัดพริกเสฉวนให้ด้วยสองมือ “ผมยังไม่ทันได้ถามเลยว่าพี่กินข้าวหรือยัง เชิญครับพี่ฟาง ถ้ายังไม่ได้กินก็นั่งกินด้วยกันสิ”

กู่ฟางถึงค่อยพยักหน้าอย่างพอใจนิดๆ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามเหอจื่อเหิง

หลิ่วเยว่หรงที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นแบบนั้นก็ไม่พอใจ “เสี่ยวเหอ ชวนเสี่ยวฟาง แต่ไม่ชวนฉันเหรอ”

เหอจื่อเหิงแอบสูดหายใจ

ทำไมฉากนี้คุ้นๆ นะ