กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 234 ที่แท้เถ้าแก่เฉินกำลังจะเกาะเมียกินแล้ว
ตอนใกล้จะถึงร้านหลู่ฟาง เฉินโม่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน
“ทำไมมีแต่สูท ไม่มีรองเท้าหนังล่ะ”
【ขอร้องเถอะครับ... ช่วยดูตู้รองเท้าของตัวเองให้ดีๆ ก่อนได้ไหม】
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเสื้อผ้ากับรองเท้าของนายแยกเก็บกันน่ะ”
เฉินโม่พูดไม่ออกจริงๆ รู้สึกว่ารถขายอาหารคันนี้จะยิ่งอยู่ยิ่งไม่เชื่อฟัง คืนนี้จะปล่อยลมยางมันทิ้งให้หมดเลย!
ชุดสูทสีดำทั้งตัวกับรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่หนึ่งแบบนี้มันเรื่องอะไรกัน เมืองจิ่งโจว เว่ยเต๋อเปียวหรือไง
แต่เขาเดินมาไกลขนาดนี้แล้ว ถ้าย้อนกลับไปก็ต้องเสียเวลาอีกยี่สิบกว่านาที เฉินโม่ยืนอยู่ตรงปลายถนนปูหินเขียว โผล่หน้าออกไปมองแวบหนึ่ง
“ดูท่าคนร้านหลู่ฟางเมื่อคืนคงยุ่งกันจนเหนื่อย ตอนนี้น่าจะยังไม่เริ่มงานกันหรอก”
พูดจบก็ออกวิ่งทันที!