บทที่ 159 ทนไม่ได้ เด็ดขาด!

บทที่ 159 ทนไม่ได้ เด็ดขาด!

ตุนจื่อรู้นิสัยของเถ้าแก่เฉินดี เรื่องแบบนี้ไม่มีทางล้อเล่น ถ้ามีก็คือมี ถ้าไม่มีก็คือไม่มี

เขาเอียงคอมองโต๊ะสีเหลือง คนคนนั้นกำลังถือชามกินบะหมี่อย่างเอร็ดอร่อย ข้างๆ ยังมีบะหมี่อีกชามที่ยังไม่ได้แตะ

ตุนจื่อคิดในใจว่า ฉันยังไม่ได้กินสักชาม แต่นายกินไปชามหนึ่งแล้วยังวางทิ้งไว้อีกชาม เรื่องแบบนี้คนเขาทำกันหรือไง?

พอคิดไปคิดมา ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ตอนอยู่โรงพยาบาล ผัดเส้นก๋วยเตี๋ยวแบนเนื้อวัวของฟางจื้อจงถูกมู่ซินกับโหวเย่าแย่งไป ตุนจื่อเข้าใจผิดคิดว่าเถ้าแก่ฟางจับได้ว่าตัวเองกับจางเฟิงทำเรื่องแบบนั้น วันนั้นทั้งคู่เลยลนลานกันอยู่พักใหญ่

สุดท้ายก็ไปมอบตัวที่สถานีตำรวจ