บทที่ 154 ขโมย คนถูกขโมย และคนจับโจร

บทที่ 154 ขโมย คนถูกขโมย และคนจับโจร

อาหารอร่อยของจริงสุดท้ายก็มักลงเอยด้วยสภาพเดียวกัน นั่นคือกินมูมมามแบบหมาป่าหิวโซ

ไม่มีหรอกการค่อยๆ ละเลียดชิมหรือเคี้ยวช้าๆ อย่างพิถีพิถัน นอกจากคำแรกที่กินช้าหน่อยแล้ว เฉินโม่กับลู่ลู่ก็เอาแต่กิน

ซู้ดเส้นเข้าปากคำหนึ่ง อร่อยจนแทบลอย รีบตามด้วยน้ำซุปอีกคำ

ซู้ด!

เฉินโม่รู้สึกว่าผงพริกไทยนิดเดียวนั่นเหมือนเป็นตัวชูรสที่เติมเต็มรสชาติให้อาหาร ช่วยเพิ่มกลิ่นหอมให้กับน้ำซุปแกะที่ร้อนฉ่าอยู่แล้ว แถมยังเพิ่มความเผ็ดอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งต่างจากความเผ็ดของพริกโดยสิ้นเชิง

พอดื่มเข้าไป ร่างกายก็อุ่นสบายไปหมด

บะหมี่น้ำซุปแกะชามโต ทั้งสองคนกินหมดในเวลาไม่นาน แม้แต่น้ำซุปข้างในก็ซดจนเกลี้ยง

เฉินโม่จุ๊ปากเบาๆ “อร่อยใช้ได้เลยใช่ไหมล่ะ”