บทที่ 138 โธ่เอ๊ย ถ้าไม่มีรถขายอาหารแล้วจะอยู่ไม่ได้หรือไง?

บทที่ 138 โธ่เอ๊ย ถ้าไม่มีรถขายอาหารแล้วจะอยู่ไม่ได้หรือไง?

หลิวหยางกับเพื่อนร่วมงานกินปลาเสร็จแล้ว ยังเอาก้างในชามใส่ปากดูดอยู่นาน สุดท้ายก็ดื่มน้ำซุปที่เหลือในชามจนหมดในรวดเดียว

ไม่นึกเลยว่าน้ำซุปจะหอมอร่อยยิ่งกว่าเนื้อปลาเสียอีก แถมหลังดื่มหมดแล้วยังรู้สึกเหนียวหนึบติดริมฝีปากนิดๆ

“ถ้าได้อีกสักตัวก็คงดี” หลิวหยางมองหม้อเหล็กของเฉินโม่ที่กำลังเดือดปุดๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงเสียดายเต็มที

“หลิวหยาง ดูทางนั้นเร็ว!”

หลิวหยางมองไปตามทิศที่เพื่อนร่วมงานชี้ แล้วก็เห็นคนขับรถที่เมื่อครู่ยังดูห่อเหี่ยว ตอนนี้กำลังเกาะอยู่ข้างกระบะรถและตักปลาอย่างบ้าคลั่ง!