บทที่ 128 หาเงินได้เล็กน้อยก็พอ แต่ฉันไม่มีวันขาดทุน

บทที่ 128 หาเงินได้เล็กน้อยก็พอ แต่ฉันไม่มีวันขาดทุน

เฉินโม่สงสัยจริงๆ ว่าทำไมลูกค้าถึงคิดว่าพอมีเซียนมาอยู่ในร้านแล้ว จะคีบอะไรก็ได้เนื้อทุกครั้ง แล้วจะมาสอนบทเรียนให้เขาได้?

พอเห็นสายตาของทุกคนที่มองมาแบบ ‘คราวนี้ดูสิว่านายจะทำยังไง’ เฉินโม่ก็ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ตอนนี้มีเซียนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น คีบอาหารที่ตัวเองอยากกินออกมาจากหม้อเหล็กใบใหญ่ได้ตามใจ แต่ลูกค้าคนอื่นกลับยืนข้างเซียนคนนี้ รอดูเรื่องตลกที่เถ้าแก่ถูกสั่งสอนงั้นเหรอ?

นี่ต่างหาก เรื่องตลกของจริง

เฉินโม่เดินออกไปข้างหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน มาหยุดอยู่กลางวงล้อมของทุกคน