บทที่ 117 ลาออก สายลม แสงแดด และอิสรภาพ

บทที่ 117 ลาออก สายลม แสงแดด และอิสรภาพ

【ทัพพีดำ: ทัพพีที่ได้รับการปรับแต่งอย่างประณีตโดยระบบ ปรับมุมระหว่างตัวทัพพีกับด้ามจับให้ใช้งานได้คล่องมือ รุกก็ผัดอาหารได้อย่างสบาย ถอยก็ใช้ตักน้ำแกงได้อย่างง่ายดาย สร้างจากวัสดุพิเศษ พื้นผิวมีสารเคลือบที่มองไม่เห็น ช่วยกันความร้อนและไม่ดูดซับกลิ่นของวัตถุดิบใดๆ】

ตัวทัพพีดำสนิททั้งอัน ด้ามจับหุ้มด้วยไม้สีดำชนิดหนึ่งที่ไม่รู้ว่าทำจากไม้ชนิดไหน น้ำหนักของหัวทัพพีกำลังพอดี เฉินโม่ลองชั่งน้ำหนักดูแล้วรู้สึกว่าถนัดมือสุดๆ

มีของชิ้นนี้แล้ว น่าจะสู้ 1 ต่อ 10 ได้สบายๆ

คำอธิบายของระบบฟังดูเหนือจริงอยู่บ้าง แต่ตอนใช้งานจริงจะเป็นยังไงก็ยังไม่รู้ ต้องรอพรุ่งนี้ค่อยลองดู

เฉินโม่เล่นทัพพีอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวลุกขึ้นมามองนอกหน้าต่าง หลิ่วเฉิงหมิงที่นอนอยู่บนพื้นหายไปแล้ว คนอื่นๆ ก็หายไปด้วย คงเห็นว่าเฉินโม่เข้าไปนอนในรถแล้ว พวกนั้นทำอะไรไม่ได้ เลยกลับไปนอนในห้องผู้ป่วยกันหมด