บทที่ 82 ปากแข็งจริงๆ

บทที่ 82 ปากแข็งจริงๆ

“อาหารของฉันไม่เรืองแสงหรอก ไม่ได้ใส่สารเรืองแสงสักหน่อย” เฉินโม่ตอบเขาอย่างไม่สบอารมณ์

การตั้งสมาธิอย่างหนักและจดจ่อเต็มที่เป็นเวลานานนั้นไม่ง่าย ทำอาหารแค่จานเดียวกลับรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาเสียแล้ว ความเหนื่อยนี้ไม่ได้มาจากร่างกาย แต่เป็นความรู้สึกเหมือนพลังใจไม่พอมากกว่า

แต่ยังดีที่ทุกอย่าง【สมบูรณ์แบบ】!

ตู้ฉี่หมิงยกเต้าหู้หม่าโผขึ้นมา เปลี่ยนมุมแล้วมองอีกครั้ง “ไม่ใช่สิ มันเรืองแสงจริงๆ นะ”