กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 38 ซาลาเปาหมูพะโล้ที่เดินทางอยู่บนถนน
เสี่ยวหน่ากับคนอื่นๆ มองปู่หลิวปั่นรถสามล้อจากไปด้วยสีหน้าหม่นหมอง พวกเธอเองก็ห่อเหี่ยวไม่แพ้กัน
“ฟ้ายังไม่มืดเลย วันนี้ก็ไม่ตั้งแผงแล้วเหรอ?”
“สงสัยที่บ้านมีธุระมั้ง แต่เมื่อกี้ที่พูดถึงรถขายอาหารอำเภอหนิงอะไรนั่น หมายความว่ายังไงนะ?”
“ใครจะรู้ล่ะ ตาแก่วันนี้ดูแปลกๆ”
ช่างนวดหลายคนพึมพำพลางหันหลังเดินไปทำงานที่ร้านนวดเท้า
ถนนท่องเที่ยวจิ่งหนิงหมายเลขหนึ่ง
เฉินโม่ยืนอยู่หน้าแผงควบคุม ส่วนลู่ลู่ยืนอยู่ตรงตำแหน่งคนขับ หลังจากลองควบคุมรถขายอาหารแบบง่ายๆ ได้ ลู่ลู่ก็มั่นใจเต็มเปี่ยม “เถ้าแก่เฉิน สนุกเกินไปแล้ว ต่อไปให้ฉันขับรถไปส่งคุณกลับบ้านทุกวันได้ไหม?”
รถไฟขบวนเล็กในซูเปอร์มาร์เก็ตจะไปสนุกเท่ารถขายอาหารคันใหญ่แบบนี้ได้ยังไง?
เฉินโม่พูดไม่ออก สรุปว่าคุณเอารถขายอาหารของผมมาเป็นรถของเล่นสินะ?